ทางเลือกที่ทำเพื่อผู้ที่ยังไม่เกิด

สถานที่แห่งการละทิ้ง

ที่เชิงเขาทางตอนใต้ของกรีซ มีสถานที่ที่กล่าวกันว่าเป็นที่ตัดสินใจเลือก

ชาวสปาร์ตาเรียกมันว่า อะโพเทเท (Apothetae) สถานที่แห่งการละทิ้ง เรื่องราวนี้ และมันก็เป็นเพียงเรื่องราว กล่าวว่าเมื่อเด็กเกิดมา ผู้เฒ่าจะมองดูและตัดสินใจ เด็กที่แข็งแรงจะถูกเก็บไว้ เด็กที่อ่อนแอจะถูกนำไปยังเหวและทิ้งไว้ ประวัติศาสตร์นี้ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ ส่วนใหญ่มาจากพลูตาร์ก ซึ่งเขียนขึ้นหลายศตวรรษต่อมา และเมื่อนักโบราณคดีไปที่หลุมที่ระบุตามประเพณี พวกเขาพบกระดูกของผู้ใหญ่ ไม่ใช่ทารก ดังนั้นอย่าถือว่าเป็นข้อเท็จจริง จงถือว่าเป็นเรื่องราวการก่อตั้งที่อารยธรรมเล่าเกี่ยวกับตัวเอง ซึ่งมักจะจริงกว่าข้อเท็จจริง เรื่องราวกล่าวว่า: รัฐยืนอยู่บนขอบของชีวิตและตัดสินใจว่าจะอนุญาตหรือไม่

หนังสือที่ถูกร่าง

เราไม่ได้ยกเลิกอำนาจนั้น เราย้ายมัน จากหน้าผาไปยังห้องปฏิบัติการ และเร็วกว่านั้น: จากเด็กที่ร้องไห้ในมือผู้เฒ่าไปยังเซลล์ก่อนที่จะมีเด็กเลยด้วยซ้ำ อะโพเทเทมองสิ่งที่เกิดมาแล้วและทิ้งมันไป เรามองสิ่งที่ยังไม่เกิดและเขียนมันใหม่ อำนาจเก่าคัดเลือกหนังสือหลังจากที่พิมพ์แล้ว อำนาจใหม่ร่างมันขึ้นมา อำนาจเดียวกันนี้ตัดสินว่ามนุษย์คนใดได้รับอนุญาต โดยย้ายขึ้นไปต้นน้ำในที่ที่ไม่มีใครเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นและไม่มีใครร้องไห้

ความแตกต่างหนึ่งข้อแบกรับน้ำหนักทั้งหมด เรียงความก่อนหน้านี้หยุดลงที่ร่างกายเดียว การแก้ไขยีนของตัวเองในวัยผู้ใหญ่ การแก้ไขนั้นจะอยู่และตายไปพร้อมกับคุณ การแก้ไขสายพันธุ์สืบพันธุ์เป็นอีกเรื่องหนึ่งโดยสิ้นเชิง มันเปลี่ยนเซลล์ที่จะกลายเป็นเด็ก ซึ่งหมายถึงทุกเซลล์ที่เด็กถูกสร้างขึ้นมา ซึ่งหมายถึงลูกหลานที่เด็กคนนั้นจะมี และลูกหลานของพวกเขา ลงไปตามสายที่ไม่มีที่สิ้นสุด มันไม่ได้หยุดอยู่ที่ร่างกาย แต่มันกลายเป็นสายพันธุ์ นั่นคือเส้นที่ไม่มีเทคโนโลยีอื่นใดในบทนี้ข้ามไป การแก้ไขเพียงครั้งเดียวที่ไม่สามารถย้อนกลับได้และสืบทอดได้

และมันได้ถูกข้ามไปแล้วครั้งหนึ่งในมนุษย์ ในปี 2018 นักวิทยาศาสตร์ในจีนประกาศว่าเด็กหญิงฝาแฝดเกิดจากตัวอ่อนที่เขาแก้ไข โดยมุ่งเป้าไปที่ยีนต้านทาน HIV เขาถูกจำคุกสามปี เขาได้รับการปล่อยตัว ย้ายที่อยู่ และมีรายงานว่ากำลังเสนอข้อเสนอใหม่: ตัวอ่อนที่แก้ไขเพื่อต้านโรคอัลไซเมอร์ ผลลัพธ์ของเขาไม่เคยได้รับการยืนยันอย่างอิสระ และนั่นคือความจริงที่น่ากลัวยิ่งกว่า: เราไม่รู้ทั้งหมดว่าเกิดอะไรขึ้นกับเด็กเหล่านั้น และพวกเขาจะแบกรับมันไว้ และส่งต่อมันไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น โลกตอบสนองด้วยการประณาม การระงับชั่วคราว กรอบคำแนะนำจากหน่วยงานด้านสุขภาพ แต่การระงับชั่วคราวคือคำสัญญา และบทนี้ได้แสดงให้เห็นแล้วว่าคำสัญญามีค่าแค่ไหนในการแข่งขันที่ไม่มีกรรมการ เทคโนโลยีจะไปในที่ที่สามารถข้ามเส้นได้ และสถานที่ที่สามารถข้ามได้ก่อนมักจะมีอำนาจน้อยที่สุดที่จะปฏิเสธในนามของตนเอง คำถามไม่เคยใช่ว่า “จะทำหรือไม่” แต่เป็น “เมื่อไหร่ ที่ไหน และกับใคร”

ความเมตตาสิ้นสุดลง

ตอนนี้คือจุดศูนย์กลางทางศีลธรรม กล่าวโดยไม่ขึ้นเสียง ไม่จำเป็นต้องขึ้นเสียง

ทางแยกอื่น ๆ ทั้งหมดในบทนี้คือทางเลือกที่บุคคลทำเกี่ยวกับตัวเอง แม้แต่สิ่งที่ร้ายแรงที่สุด (ชายที่ซื้อประสาทสัมผัสใหม่ ผู้หญิงที่เขียนร่างกายตัวเองใหม่) ก็คือทางเลือกของผู้ที่จะใช้ชีวิตอยู่ภายในนั้น มีผู้ใหญ่ที่ยินยอมอยู่ในห้องนี้ แต่ที่นี่ไม่มี บุคคลที่ทางเลือกนี้ทำเพื่อยังไม่มีอยู่ และเมื่อถึงเวลาที่พวกเขามีอยู่ ทางเลือกนั้นก็อยู่ในทุกเซลล์ของพวกเขา และพวกเขาจะไม่มีวันถูกถาม และลูกหลานของพวกเขาก็จะไม่มีวันถูกถาม คุณกำลังเขียนบทแรกของชีวิตที่ไม่ใช่ของคุณที่จะเขียน และเรียกมันว่าเป็นของขวัญ สิ่งที่ลึกซึ้งที่สุดที่ฉันเชื่อเกี่ยวกับมนุษย์คือศักดิ์ศรีของมันคือการเป็นผู้เขียน อิสรภาพอันน่าสะพรึงกลัวของการเขียนเรื่องราวของตัวเองจากความผันผวนระหว่างสิ่งที่ได้รับและสิ่งที่เลือก การแก้ไขสายพันธุ์สืบพันธุ์ย้อนกลับไปก่อนคำแรกและเขียนบทเปิดให้คนอื่น มันแก้ไขเจตจำนงเสรีของบุคคลอื่นที่ราก ก่อนราก

ลองพิจารณาสี่จุดเปลี่ยนอีกครั้ง เพราะนี่คือจุดที่หนึ่งแตกหัก ออกแบบ ไม่ได้เติบโต ตอนนี้อยู่ในระดับของสายพันธุ์ เลือกได้ ดังนั้นจึงมีราคา ดังนั้นจึงถูกจัดเรียง แตกต่างกัน สองสายพันธุ์ที่ถูกแก้ไขค่อยๆ แยกออกจากกันไปตามรุ่น: ไม่ใช่การเปรียบเทียบสำหรับการเกิดสปีชีส์ แต่เป็นกลไกที่แท้จริง และจุดเปลี่ยนที่สี่ จุดที่ยังคงมีความเมตตาเล็กน้อยตลอดทุกเรียงความจนถึงเรียงความนี้ อายุขัยเดียว จนถึงตอนนี้ทุกการเปลี่ยนแปลงที่เราทำ ไม่ว่าจะรุนแรงแค่ไหน ก็ถูกสวมใส่โดยร่างกายเดียวและถูกฝังไปพร้อมกับมัน ช่องว่างไม่สามารถอยู่รอดได้นานกว่าบุคคล การแก้ไขสายพันธุ์สืบพันธุ์ลบความเมตตานั้นออกไป ข้อได้เปรียบจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ข้ามรุ่น และมนุษย์สองประเภทไม่เพียงแค่แตกต่างกันเท่านั้น แต่พวกเขายังสืบทอดความแตกต่างของพวกเขา ที่นี่ทางแยกหยุดเป็นสิ่งที่บุคคลทำและกลายเป็นสิ่งที่บุคคลเกิดมาเป็น

จุดยืน

นั่นคือจุดยืน ไม่ใช่เพราะการเสริมสร้างเป็นสิ่งชั่วร้าย ไม่ใช่เพราะเด็กจะไม่ได้รับความรัก แต่เป็นเพราะความยินยอมไม่สามารถข้ามธรณีประตูของการเกิดได้ และนี่คือที่แรกในบทนี้ที่ทางเลือกถูกทำโดยคนหนึ่งคนอย่างถาวรเพื่ออีกคนหนึ่งที่ไม่สามารถตอบได้ ทุกสิ่งก่อนหน้านี้คือบุคคลที่ตัดสินใจเกี่ยวกับชีวิตของตัวเอง ทุกสิ่งหลังจากนี้คือผลที่ตามมา สายพันธุ์นี้มีสติปัญญาที่จะปล่อยให้หน้านี้ไม่ถูกเขียน หรือไม่มี และเรากำลังจะค้นพบว่าอันไหน

หลังจากถามว่าเราสามารถสร้างมนุษย์ขึ้นมาใหม่ได้หรือไม่ บทนี้ก็หันไปหาคำถามที่เงียบกว่าและแปลกกว่า เมื่อเครื่องจักรทำงานที่การอยู่รอดเคยเรียกร้องจากเรา มนุษย์มีไว้เพื่ออะไรกันแน่